for the sake of cats

İnternette bugün karşılaştığım ve ilk anda mantıklı görünen hatta balıklama atlamak istediğim ancak sayfanın sonunda para istemesi üzerine huylandığım bir site hakkında yazacağım. realtranslatorjobs.com

Sitenin iddiası mail, bir belge, bir kitap vs çeviri yaptırmak isteyenlerle çeviri yapacak kişileri buluşturan bir platform sunması. Fikir güzel. Hatta bunun için bir bedel istemesinde bile bir anormallik yok. Anormal olan şeyse, referans gösterdiği firmaların bünyesinde yüzlerce farklı diller bilen çalışanlarının olması. Böyle bir durumda neden dışarıdan, hiç tanımadığı birinden çeviri hizmeti almak isteyeceği konusu!

İnternette site hakkında yazılan yazıların çoğu sitenin dolandırma amaçlı olduğu yönünde. Site gerçek midir yalan mı tam olarak bilemeyiz ama siz para vermeden bir kez daha düşünün. Gerçekten dedikleri gibi para kazanılan bir site olsa istedikleri ücreti ilk işten sonra hesaptan düşebilirlerdi. Burası da ayrı bir şüphe konusu!

12 Eylül referandumu geldi ve geçti. Tartışmaları devam ediyor. Hatta kavgalar bile ediliyor. Genel seçimlerde edilmeyen hakaretler referandum nedeniyle edildi. Hakaretlerin bu denli ağır olmasının nedeni, ortada sevabıyla günahıyla siyasilerin olmasından ziyade; evet veya hayırın memleket meselesi haline getirilmesiydi. Bu konunun günden güne memleketin hayrına olmayacak bir hal alması nedeniyle ben de bir şeyler söylemek istedim. Evet eşit değildir Akp. Akp’ye hayır, anayasa değişikliğine evet diyen biri olarak. Akp dört dörtlük bir anayasa hazırlamadı ama sivil bir anayasaya geçilmesi için bu işe bir yerden başlanması gerek diyerek…

Devamını okuyun

Türkler’de devlete “baba” denmesinin temelleri Göktürk’ler zamanına kadar dayanıyormuş. Aile içinde babaya biçilen rolü düşündüğümüzde devletten beklenecek olan ailedekilerin ihtiyaçlarını karşılaması, koruması, kollaması vs. gibi davranışlar olmalıdır. Şu an sahip olduğumuz devlet babaya baktığım zaman, milletin anasını bellemekten başka bir icraati olmayan bir baba görüyorum. Hani babalar vardır, filmlerde görürüz genelde. Her şeyi eline yüzüne bulaştırmış bir baba. Çocuklarını, karısını çalıştırıp onlardan gelen parayla sabahlara kadar meyhane köşelerinde sızar ve eve geldiğinde baskı ve zorbalıkla zulmeder. İşte benim gördüğüm “devlet baba” da artık öyle bir baba olmuş durumda.

Milletçek çok sevdiğimiz “vatan kurtarma” tartışmalarında konulardan bir tanesi “devlet baba“yı eleştirmeli mi yoksa eleştirmemeli mi? Zaten dış düşmanları çok olan (düşman gerçekten çok mudur yoksa herkesi düşman görmenin bir sonucu mudur ayrı bir konu) bir devletin içten de eleştiriye maruz kalması onu dünya arenasında zayıf düşürür mü? Devlete zeval gelmesin diye devletin her türlü zulmüne “eyvallah” mı denmelidir? Bunlar tartışmaya açılmalı mıdır? Devamını okuyun

Facebook bazı konularda sıkmış olsa bile halen en sık girdiğimiz sitelerden. Ayrıca paylaşımın çok yoğun olması sayesinde ara sıra öğretici olan şeylerle de karşılaşıyoruz. Özellikle dün karşılaştığım bir tanesi (Mustafa’ya teşekkürlerimle) hem sunuşu hem de misyonu gereği oldukça hoşuma gitti. Bir Amerikalı kadar çok tüketebiliyor olsam yine de bu şekilde düşünüyor olur muydum bilemiyorum. Amerika’nın toplam nüfusa oranı %5 iken toplam kirliliğin %30’unu üretiyormuş.

Şimdi paylaştığım videolar sadece doğa sevgisi ile ilgili değil, aynı zamanda insan sömürüsü ile de ilgili. Videoda yer alan çok güzel bir örnek: “Ben bir radyoyu 4.99$‘a alabiliyorsam, bu nasıl mümkün olabilir. Madeni Güney Afrika’dan çıkarılan, petrolü Irak’tan giden, parçaları Çin’de üretilen ve Meksika’da çocuklar tarafından birleştirilen bir radyo nasıl 4.99$ olabilir. Bunun taşınma maliyetleri, personel maliyetleri de var. Ben bu radyoyu 4.99$‘a alabiliyorsam, gerçek değerinin altındaki her bir kuruş radyonun bana ulaşması sürecindeki insanlardan kesiliyor.” Devamını okuyun

Bu konuda yazarak dünyayı daha yaşanılır bir yere dönüştürmeyi falan amaçlamıyorum. Ama bireysel anlamda bir fark yaratmayı ve basit bir öfke nedenini ortadan kaldırmayı amaçlıyor olabilirim.

Sürücüler olarak yatkın olduğumuz ve tercih ettiğimiz araba park etme şekli, arabayı geldiğimiz gibi bırakmaktır.

Park meselesinin önemli bir sorun olduğu İstanbul gibi park yerleri az olan bir şehirde, park etmeye dair bazı idealize yaklaşımlar geliştirebiliriz. Söylediğim gibi bu sadece kendi rahatlığımız için. Devamını okuyun